“Wat is het hier veranderd zeg! Veel leuker! Geen kale muren meer.” Inderdaad zelfs warme, hippe kleuren in de saaie gangen.

En toch is Lore Seurs nog niet zo heel lang weg. Trouwens ze lijkt geen jaartje ouder, dezelfde rustige meid met de mooie ogen en de brede, ietwat mysterieuze en toch ernstige glimlach. 13 jaar geleden stapte ze het Atheneum buiten met een doel: geneeskunde studeren.

Hoe kwam ze erbij?

‘Probeer te doen wat binnen je mogelijkheden ligt’ prentten haar ouders haar al vroeg in. Als kind was ze gefascineerd door die huisdokter die alles leek te weten en voor alle kwaaltjes een oplossing had. In het 2^de jaar middenschool nam ze een besluit. Ze zou geneeskunde studeren, veel, heel veel te weten komen, zelfs wat andere mensen niet weten, en het onzekere gevoel in haar overmeesteren.

In het derde jaar werden de studies plots ernstig. Ze moest echt wel knokken. De wiskunde was straf maar Mr Mertens stelde haar gerust. ‘Boven de 50%, geen probleem’ Ook in de volgende jaren bleef ze hard werken, vooral voor wetenschappen en fysica in het bijzonder. De herinnering aan de voldoening als ze alweer een oefening doorgrondde smaakt zelfs nu heerlijk. De leraar Latijn, Mr Ceusters, bekleedt eveneens een voorkeurplaats in haar herinneringen omdat ze al die jaren toch wel ettelijke uren aan latijn besteed heeft en urenlang haar hoofd heeft gebroken over Latijnse vertalingen. In haar studies heeft ze er veel aan gehad: in de geneeskundige terminologie duikt het Latijn om de haverklap op en het logisch leren redeneren dat je met de studie van de 'lingua Romanorum' inoefent, is een troef voor het leven ...

De Amerika-reis was een absoluut avontuur voor Lore. Het was haar eerste vliegreis, maar vooral het verblijf in een gastgezin maakte diepe indruk. “Wij waren, ondanks al onze bravoure, echt nog kinderen. Onze ‘hostess’ reed met haar eigen auto! De ‘American way of life’ en de Amerikaanse mentaliteit overrompelden ons. Alles ging daar zoveel sneller. Niet  samen eten was er normaal.”

Na het atheneum trok ze naar Leuven. De artsenstudies verliepen vlot en eindelijk begreep ze de spreuk onder de foto van Einstein in het lokaal van Mevr Borgers: ‘Slim is hij die weet dat hij niets weet.’

“Wat ik weet is dat ik tot nu toe altijd veel geluk heb gehad”

Wil ze daarom andere mensen, mensen die het moeilijk hebben in het leven, helpen de weg te vinden? Naast haar studie psychiatrie volgt ze een 3-jarige therapieopleiding, psychoanalytische psychotherapie. Ze gelooft sterk in het genezen door gesprekken, door een veilig gevoel te geven, door een band te scheppen met de patiënt alhoewel uiteraard medicatie vaak moet. Een moeilijke, maar boeiende job.

Tijd voor hobby’s ontbreekt, zeker na de geboorte van Niels, haar 15-maand oude zoontje.

Eventueel samen met haar partner genieten van een reisje, onlangs een paar dagen naar Porto, ook Spanje en Italië en Curaçao stonden al op het programma.

Als de druk wat afneemt en Niels minder veeleisend wordt, wil ze zeker weer piano spelen. Van haar 8^ste tot haar 18^de genoot ze een klassieke opleiding. Ze is onlangs weer begonnen met Bach.

Het denkertje uit Limburg dat haar plaats zocht en vond tussen onze Kadees heeft haar droom verwezenlijkt. Ze weet veel, ze weet meer.

Veel geluk, Lore!